Ένα κομμάτι πάγου είχε σπάσει – ίσα ίσα για να ελευθερώσει το μπροστινό μέρος της βάρκας. Ο Χένρικ δεν περίμενε. Έβαλε όπισθεν στη μηχανή. Το σκάφος δίστασε, αντιστάθηκε – και ξαφνικά ξέσπασε με έναν ανατριχιαστικό βρυχηθμό. Είχαν λυθεί.
Αλλά η καταιγίδα δεν είχε τελειώσει μαζί τους. Η θάλασσα μπροστά τους κυλούσε ασπρόμαυρη, ανεμοδαρμένη και γεμάτη σπασμένο πάγο. Τα κύματα έρχονταν με τρικυμιώδεις ριπές, χτυπούσαν στο κύτος και έριχναν το πλοίο στο πλάι. Ο Χένρικ γαντζώθηκε στο τιμόνι, με τα χέρια του να τεντώνονται. “Κράτα τα γόνατά σου χαλαρά!”