Και οι δύο άνδρες ανέπνευσαν βαριά, κοιτάζοντας το εκτυφλωτικό λευκό χάος μπροστά τους. Και σιγά-σιγά, σπιθαμή προς σπιθαμή, άρχισαν να απομακρύνονται από το χειρότερο. Πίσω τους, ο πάγος έκλεισε ξανά. Κανένα ίχνος της αρκούδας. Μόνο νερό και χιόνι που έπεφτε.
Ο Ελάιας βυθίστηκε στον πάγκο της τιμονιέρας, με το μικρό να είναι ακόμα ζεστό και να αναπνέει αχνά στο στήθος του. Τα χέρια του έτρεμαν, είτε από την αδρεναλίνη είτε από το κρύο, δεν ήταν σίγουρος. Ο Χένρικ εξέπνευσε αργά. “Πες στον σταθμό Χολμ ότι ερχόμαστε εν θερμώ”