“Νομίζεις ότι ήξερε ότι θα τη βοηθούσαμε;” Ρώτησε ο Ελάιας. Ο Χένρικ δεν απάντησε αμέσως. Απλά κοίταξε την καταιγίδα, με τα μάτια του απόμακρα. “Νομίζω ότι ήλπιζε.” Μέχρι τη στιγμή που το Odin’s Mercy έφτασε στο Holm Bay, το μικρό είχε σταματήσει να τρέμει.
Αυτό τρόμαξε τον Ελάιας περισσότερο από οτιδήποτε άλλο. Το είχε τυλίξει σε κάθε περισσευούμενη κουβέρτα που είχαν, το κρατούσε στο στήθος του, του ψιθύριζε σαν να ήταν δικό του αίμα. Όμως τη δεύτερη μέρα της πλεύσης μέσα σε αραιότερους πάγους και πιο ήρεμα νερά, η μικρή αρκούδα είχε μείνει ακίνητη – το μικροσκοπικό στήθος της μόλις που ανασηκωνόταν, τα μάτια της μισόκλειστα.