Κοίταξε πίσω μια φορά, εντοπίζοντας το αχνό σχήμα του κατεστραμμένου έλκηθρου του πολύ πίσω του. Ένα αίσθημα απώλειας τον διαπέρασε, η συνειδητοποίηση ότι η επιστροφή δεν θα ήταν απλή τώρα. Ο άνεμος ούρλιαζε, ο μόνος μάρτυρας της απόφασής του να συνεχίσει να ακολουθεί τα βαριά ίχνη της αρκούδας.
Με κάθε πάτημα στον ύπουλο πάγο, το μυαλό του Νόλαν στριφογύριζε με ιστορίες που είχε ακούσει: για πολικές αρκούδες που άνοιγαν σκηνές, για φρικιαστικές επιδρομές πειρατών, για περιπλανώμενους που χάθηκαν για πάντα κάτω από το χιόνι. Τώρα είχε μόλις ξεμείνει από ψάρια και ένας φόβος ρίζωσε: θα ήταν ο επόμενος