Ο Ίθαν έδειξε προς τα κάτω, με κομμένη την ανάσα. “Υπάρχει ένα κουτάβι στις ράγες. Είναι ζωντανό, αλλά δεν κινείται. Το τρένο έρχεται” Ο άντρας συνοφρυώθηκε, με τα μάτια του να στενεύουν σαν να αποφάσιζε αν θα τον πίστευε. “Είσαι σίγουρος ότι δεν είναι σκουπίδι Συμβαίνει συνέχεια.”
“Κινούνται τα σκουπίδια;” Ο Ίθαν ανταπέδωσε. “Σε παρακαλώ, κοίτα!” Αυτό τον έβαλε σε κίνηση. Ο σταθμάρχης άρπαξε τα γυαλιά του από ένα γάντζο και βγήκε έξω. Στήριξε τους αγκώνες του στο κιγκλίδωμα, σκανάροντας την ηλιόλουστη απόσταση. Τα δευτερόλεπτα διαρκούσαν οδυνηρά. Ο Ίθαν δεν άκουγε τίποτα άλλο παρά μόνο το χαμηλό βουητό κάτω από τα πόδια του και το αχνό τικ του μετάλλου που κρυώνει.