Ο Ίθαν στάθηκε ριζωμένος στο σημείο, με τη ζέστη και τον ήχο να αναδιπλώνονται γύρω του σαν καταιγίδα. Μέσα από τη λάμψη, οι προβολείς του τρένου διέσχισαν την ομίχλη. Δύο εκτυφλωτικές σφαίρες που μεγάλωναν με τρομακτική ταχύτητα. Η πλατφόρμα έτρεμε. Το κουτάβι δεν κουνιόταν. Ο Ίθαν κατάπιε δυνατά, κάθε μυς του σώματός του συσπάστηκε.
Δεν τόλμησε να αναπνεύσει καθώς το τεράστιο ασημένιο σώμα πλησίαζε με ορμή, με τα φρένα να ουρλιάζουν διαμαρτυρόμενα. “Έλα”, ψιθύρισε. “Σταμάτα. Σε παρακαλώ, απλά σταμάτα” Ο Ίθαν έπιασε τα κάγκελα, με την καρδιά του να χτυπάει δυνατά στα πλευρά του. Κάτω στην πίστα, το κουτάβι δεν είχε κουνηθεί. Βρισκόταν χαλαρό ανάμεσα στις ράγες, με το ένα του πατουσάκι να κουνιέται πού και πού, με τα αυτιά του κολλημένα σφιχτά στο κεφάλι του.