Μια αμυδρή κίνηση τράβηξε το βλέμμα του. Μια μικρή πατούσα. Ένα τίναγμα της ουράς. “Ωχ όχι…” Ο Ίθαν έπεσε στα γόνατα, με το λαιμό του να σφίγγεται. “Υπάρχει κι άλλος!” Άπλωσε το χέρι του προσεκτικά, απομακρύνοντας λίγη βρωμιά.
Κάτω από το πρώτο κουτάβι ήταν ένα άλλο. Ένα μικρότερο, πιο σκούρο στο χρώμα, με τη μαύρη γούνα του να αναμειγνύεται σχεδόν με το ίδιο το κάγκελο. Λάδι και σκόνη είχαν κολλήσει στο τρίχωμά του, και το ένα από τα πίσω πόδια του είχε στρίψει αφύσικα ανάμεσα στις βίδες. Η αναπνοή του ήταν ρηχή, ένα λεπτό γρύλισμα έβγαινε από το στόμα του με κάθε εκπνοή.