Για ένα μεγάλο δευτερόλεπτο, ο Ίθαν απλά κοίταξε εμβρόντητος. Ο σταθμάρχης και οι εργάτες που είχαν σπεύσει δίπλα του σιώπησαν κι αυτοί. “Πώς μας ξέφυγε αυτό;” ανέπνευσε ένας από τους άνδρες. Ο Ίθαν κούνησε το κεφάλι του, με τη δυσπιστία να αναβοσβήνει στο πρόσωπό του. “Ήμασταν όλοι συγκεντρωμένοι σε εκείνον που κινούνταν”, είπε ήσυχα.
Ο σταθμάρχης έσκυψε δίπλα του, με τη φωνή του χαμηλή. “Και με αυτή τη μαύρη γούνα, απλά αναμειγνυόταν με τις ράγες. Σαν να μην υπήρχε καν εκεί” Η συνειδητοποίηση έστειλε ένα ρίγος στον Ίθαν. Όλοι τους κυνηγούσαν και φώναζαν, τόσο συγκεντρωμένοι στη θολούρα της κίνησης που τους είχε διαφύγει η ακινησία, η ήσυχη, εύθραυστη ζωή που κρυβόταν ακριβώς από κάτω της.