Ο αξιωματικός δίπλα στον Ίθαν δούλεψε γρήγορα, απελευθερώνοντας το πόδι του μικρότερου κουταβιού από τη ράγα. Ο παγιδευμένος σκύλος ούρλιαξε αδύναμα, αλλά στη συνέχεια κούτσαινε εξαντλημένος. “Εντάξει”, είπε ο άντρας, “τον πιάσαμε” Ο Ίθαν έπιασε απαλά το μικροσκοπικό σώμα στα χέρια του, με τη ζεστασιά να είναι ελάχιστα αισθητή. Το πρώτο κουτάβι γάβγισε μια φορά σαν να ήθελε να πει: “Μην τολμήσεις να του κάνεις κακό.
Ο Ίθαν κοίταξε το σκυλάκι που έτρεμε. “Θα έρθεις κι εσύ”, είπε απαλά. Και μαζί, ο άνθρωπος και ο σκύλος άρχισαν το απελπισμένο τρέξιμο προς το φορτηγάκι του κτηνιατρείου, αφήνοντας πίσω τους έναν σιωπηλό σταθμό γεμάτο αγνώστους που μόλις είχαν γίνει μάρτυρες σε κάτι που δεν θα ξεχνούσαν ποτέ.