Το μεγαλύτερο κουτάβι ήταν έξαλλο, προσπαθώντας να σκαρφαλώσει δίπλα στο τραπέζι, μέχρι που ο Ίθαν έσκυψε για να το συγκρατήσει. “Βοηθάει”, ψιθύρισε. “Αφήστε την να δουλέψει” Τα δευτερόλεπτα τραβούσαν ατελείωτα. Τότε, ξαφνικά, το σώμα του μικρότερου σκύλου έμεινε ακίνητο. Ο Ίθαν πάγωσε. “Περίμενε – τι συμβαίνει;”
Η κτηνίατρος έσκυψε πιο κοντά, πιέζοντας το στηθοσκόπιό της σφιχτά στο μικροσκοπικό στήθος. “Έλα, φιλαράκο”, ψιθύρισε. Άλλη μια ανάσα. Άλλη μια συμπίεση. Για μια στιγμή, τίποτα δεν κουνιόταν. Μετά, ένα αχνό, τραχύ κλαψούρισμα. “Αναπνέει”, είπε απαλά η κτηνίατρος, με τα μάτια της να ανασηκώνονται. “Θα τα καταφέρει”