Έγειρε πίσω στον τοίχο, παίρνοντας επιτέλους μια ανάσα. Το φως του ήλιου έμπαινε μέσα από το παράθυρο της κλινικής, αντανακλώντας στο μεταλλικό τραπέζι. Για πρώτη φορά όλο το πρωί, ο αέρας ήταν ακίνητος. Τότε κοίταξε το ρολόι στον τοίχο και ανατρίχιασε. “Ωχ όχι… Υποτίθεται ότι έπρεπε να είμαι στη δουλειά πριν από τρεις ώρες” Η κτηνίατρος σήκωσε το βλέμμα της από το διάγραμμά της, διασκεδάζοντας.
“Κάτι μου λέει ότι το αφεντικό σου θα σε συγχωρέσει μόλις εξηγήσεις το γιατί” Ο Ίθαν έτριψε το σβέρκο του και γέλασε απαλά. “Ναι, ίσως. Αλλά δεν είμαι σίγουρος ότι θα με πιστέψει” Κοίταξε το κουτάβι, το οποίο χτύπησε δύο φορές την ουρά του ως απάντηση. “Εσύ τι νομίζεις, ε Νομίζεις ότι θα χάψουν την ιστορία με το ‘σκύλο που σταμάτησε το τρένο για να σωθεί’;”