Ξέχασα την τσάντα μου και επέστρεψα, και τότε ο διευθυντής μου ζήτησε να "παρακολουθήσω αυτό το βίντεο ασφαλείας..."

Τώρα της ταίριαζε. Ένιωθε σταθερή. Ξεκάθαρη. Εντελώς ο εαυτός της. Υπήρχαν μέρες που ένιωθε ακόμα τον απόηχο όλων αυτών - τη δυσπιστία, την απομόνωση - αλλά δεν την κατείχε πια. Δεν διαμόρφωνε πλέον τις επιλογές της. Δεν αισθανόταν θριαμβεύτρια. Ένιωθε τελειωμένη. Η ζωή που είχε μπροστά της δεν ήταν ανταμοιβή. Ήταν απλά δική της. Και κανείς δεν θα προσπαθούσε ποτέ ξανά να της την πάρει.