Στο πίσω κάθισμα, ο σκύλος κουλουριάστηκε στον εαυτό του, με τη σπονδυλική στήλη του σφιχτά καμπυλωμένη, με τα πόδια του κλεισμένα κοντά. Η αναπνοή του παρέμενε ρηχή και γρήγορη. Ο Σαμ έλεγξε επανειλημμένα τους καθρέφτες, προσέχοντας για κινήσεις, αφουγκραζόμενος για αλλαγές στο ρυθμό.
Τότε ήταν που ο Σαμ συνειδητοποίησε κάτι σημαντικό. Η πραότητα δεν ήταν απλώς φόβος. Ο φόβος δεν απορροφούσε τη δύναμη με αυτόν τον τρόπο. Ο φόβος δεν προκαλούσε κατάρρευση μετά από σύντομους περιπάτους ή δεν άφηνε τους μυς να συσπώνται χωρίς προειδοποίηση.