Αυτό δεν ήταν ένα φοβισμένο ζώο που προσαρμοζόταν στην αλλαγή. Ο φόβος δεν εξηγούσε την αδυναμία, το τρέμουλο, την κατάρρευση. Ό,τι κι αν ήταν αυτό που τον έπιανε ζούσε βαθύτερα από τα νεύρα ή τη μνήμη. Ήταν γραμμένο στο σώμα του, και ήταν εκεί για αρκετό καιρό.
Στο σπίτι, ο σκύλος έκανε εμετό σχεδόν αμέσως μόλις έπινε νερό. Δοκίμασε ξανά λίγα λεπτά αργότερα και ξαναέκανε εμετό. Ο Σαμ καθάρισε σιωπηλά, με την καρδιά του να βυθίζεται καθώς το μοτίβο επαναλαμβανόταν με ανησυχητική συνέπεια.