Τότε ήταν που ο Σαμ άρχισε να τον αποκαλεί Fortune, αν και στην αρχή μόνο σιωπηλά. Δεν είχε πει το όνομα δυνατά ακόμα. Το ένιωθε εύθραυστο, σχεδόν ριψοκίνδυνο, σαν να πρόσφερε ελπίδα πριν να ξέρει αν ο σκύλος είχε ακόμα τη δύναμη να τη δεχτεί.
Γιατί κοιτάζοντας τον σκύλο που ήταν ξαπλωμένος εκεί, με ρηχή αλλά σταθερή αναπνοή, ο Σαμ κατάλαβε μια σκληρή αλήθεια. Το να επιζήσει τόσο καιρό θα πρέπει να ένιωθε ήδη απίθανο, και ό,τι κι αν του είχε συμβεί δεν ήταν ποτέ γραφτό να έχει καλό τέλος.