Και τέλος, πάντα υπήρχε κάτι που οι άνθρωποι προσπαθούσαν να κρύψουν. Όχι δυνατά. Όχι δραματικά. Αρκετή παράλειψη, αρκετή σιωπή, για να περάσει η σκληρότητα ως διαδικασία. Ο Σαμ κοίταξε τον Φορτούνα και ήξερε ότι αυτή τη φορά, δεν θα έφευγε με τα πόδια.
Ο Σαμ άρχισε να σκάβει αθόρυβα, όπως έκανε πάντα. Καμία κλήση. Καμία ερώτηση ακόμα. Μόνο ξενύχτια, ανοιχτές καρτέλες και προσεκτικές σημειώσεις. Κινήθηκε αργά, αφήνοντας τις πληροφορίες να του έρθουν, εμπιστευόμενος ότι τα μοτίβα αποκαλύπτονταν περισσότερο όταν δεν ήταν βιαστικά.