Γι’ αυτό πρόσεξε αμέσως τη στάση του Ντόμπερμαν. Καταλάβαινε την απόρριψη καλύτερα από τον καθένα. Ο φόβος θεωρούνταν ως αδυναμία. Η σιωπή θεωρούνταν ως αποτυχία. Ο σκύλος δεν ήταν προκλητικός ή ηλίθιος. Υποστήριζε τον εαυτό του, κρατιόταν ενωμένο κάτω από μια κρίση που είχε ήδη περάσει.
Το συναίσθημα εγκαταστάθηκε βαθιά στο στήθος του Σαμ πριν προλάβει να το ονομάσει. Το είχε ξαναδεί αυτό. Το είχε ζήσει. Τη στιγμή που τα συμφραζόμενα αγνοήθηκαν και οι ετικέτες αντικατέστησαν την κατανόηση, σφραγίζοντας τα αποτελέσματα πολύ πριν κανένας μπει στον κόπο να κοιτάξει πιο προσεκτικά.