Όταν το πλήθος γέλασε, κάτι παλιό και αιχμηρό τράβηξε τον Σαμ. Όχι ακριβώς θυμός, αλλά αναγνώριση, αλληλεγγύη. Η σιωπηλή αποφασιστικότητα που κάποτε τον είχε οδηγήσει να δημοσιεύσει την αλήθεια. Κατάλαβε τότε γιατί βρισκόταν εκεί, και ήξερε ότι δεν επρόκειτο να κοιτάξει αλλού. Γρήγορα, ίσως και απερίσκεπτα, αποφάσισε ότι θα έδινε στο ζώο ένα σπίτι.
Η γραφειοκρατία άλλαξε τόνο μόλις πήρε την απόφαση. Λέξεις όπως “ακατάλληλο”, “μη αποδοτικό” και “κάτω από το πρότυπο” σφραγίστηκαν και επαναλήφθηκαν. Η αποτυχία διαμορφώθηκε ως η ανεπάρκεια του ζώου, σαν ο σκύλος να ήταν ελαττωματικός εξοπλισμός που δεν πληρούσε τις προδιαγραφές.