Σύρθηκε πιο κοντά και κρυφοκοίταξε μέσα από τη μισάνοιχτη πόρτα. Η Έμμα καθόταν σταυροπόδι στο χαλί, αντικρίζοντας την κούκλα της, μια ξεθωριασμένη κουρελού φιγούρα με μάτια με κουμπιά. “Άκουσες αυτό το χτύπημα;” Ψιθύρισε η Έμμα, γέρνοντας το κεφάλι της προς την κούκλα. “Είναι πάλι αυτοί, που λένε καληνύχτα” Η αναπνοή της Λούσι κόπηκε απότομα.
Η κούκλα βρισκόταν χαλαρή στην αγκαλιά της Έμμα, φυσικά – καμιά κίνηση, καμιά απάντηση. Ωστόσο, ο σοβαρός τόνος του παιδιού, ο τρόπος με τον οποίο τα μάτια της πετάχτηκαν στο πλάι προς τον ζωγραφισμένο τοίχο, έστειλαν πάγο στις φλέβες της Λούσι. Ήταν φαντασία ή μήπως το χτύπημα είχε μάθει την κόρη της να ακούει φωνές εκεί που δεν υπήρχαν