“Μαμά;” Η Έμμα σήκωσε ξαφνικά το βλέμμα της, με την κούκλα σφιγμένη σφιχτά. “Είναι ώρα για ύπνο;” Η Λούσι αναγκάστηκε να χαμογελάσει και μπήκε μέσα. “Σχεδόν, αγάπη μου” Αλλά καθώς γονάτισε για να βάλει το παιχνίδι στην άκρη, το βλέμμα της έμεινε στον τοίχο, μισοπεριμένοντας να κυματιστεί ο σοβάς με τον όποιο κρυφό ρυθμό φαινόταν να γνωρίζει η Έμμα.
Εκείνη τη νύχτα, η Λούσι ξάπλωσε ξύπνια, επαναλαμβάνοντας τη σκηνή. Η κούκλα είχε στραφεί προς τα εμπρός, όχι προς τον τοίχο – ένα απόλυτα αθώο παιχνίδι. Παρόλα αυτά, οι ψίθυροι της Έμμα αντηχούσαν στο μυαλό της, θολώνοντας τα όρια μεταξύ της παιδικής φαντασίας και των θαμμένων μυστικών του σπιτιού. Ο φόβος διαστρέβλωνε τις συνηθισμένες στιγμές σε κάτι που δεν μπορούσε να ξεχάσει.