Την επιλεγμένη μέρα, το σπίτι γέμισε από τον υπόκωφο κρότο των εργαλείων και το γρύλισμα ενός μικρού πριονιού. Σκόνη παρασύρθηκε στο διάδρομο, λεπτή και χλωμή, μεταφέροντας μια μυρωδιά σαν παλιό χαρτί και κρύα πέτρα. Η Λούσι αιωρήθηκε κοντά, με την καρδιά της να χτυπάει πολύ γρήγορα, λέγοντας στον εαυτό της ότι ήταν μόνο περιέργεια, μόνο αρχιτεκτονική
“Βρήκα κάτι”, φώναξε ο Χάρις μετά από λίγο. Η Λούσι μπήκε στο δωμάτιο. Ένα τακτοποιημένο ορθογώνιο είχε κοπεί χαμηλά στον τοίχο, αποκαλύπτοντας το σκοτάδι πέρα από αυτόν. Ο αέρας διέρρεε, πιο δροσερός από το δωμάτιο, με μια αμυδρή, ξινή γεύση της ηλικίας. Ο Χάρις άναψε έναν φακό στο εσωτερικό. “Μοιάζει με στενό κενό. Δεν μπορώ να δω το τέλος ακόμα”