Το χέρι της έκλεισε γύρω από ένα σκληρό αντικείμενο και το έβγαλε έξω. Στην παλάμη της βρισκόταν ένα ξύλινο άλογο, όχι μεγαλύτερο από τις αγαπημένες πλαστικές φιγούρες της Έμμα. Η μπογιά του είχε ξεφλουδίσει ως επί το πλείστον, αφήνοντας μόνο μια αμυδρή υπόνοια του κάποτε λαμπερού χρώματος στη χαίτη. Το ένα αυτί ήταν σπασμένο, με τις άκρες του να έχουν εξομαλυνθεί από τον παλιό χειρισμό
Το γύρισε, με την καρδιά της να χτυπάει πιο γρήγορα. Στην κάτω πλευρά του, κάποιος είχε χαράξει τα αρχικά του στο ξύλο – δύο γράμματα, που μόλις και μετά βίας μπορούσαν να διαβαστούν. Το στυλ του σκαλίσματος, η φθορά και το πρωτόγονο βάψιμο μιλούσαν για μια άλλη εποχή. Αυτό δεν ήταν ένα πεταμένο σύγχρονο παιχνίδι. Ανήκε σε όποιον είχε χρησιμοποιήσει αυτόν τον χώρο πριν σφραγιστεί ο τοίχος