Η Λούσι έκατσε πίσω στις φτέρνες της, με το δωμάτιο να περιστρέφεται ελαφρώς. Φαντάστηκε μικρά χέρια να σφίγγουν το άλογο μέσα στο σκοτάδι. Σκούπισε απαλά το αλογάκι με ένα καθαρό πανί και το τοποθέτησε στο κομοδίνο, μακριά από την Έμμα προς το παρόν. Το αντικείμενο άλλαξε την αντίληψή της- το σπίτι είχε εμπεριέχει το φόβο κάποιου, την αναμονή κάποιου.
Ο Χάρις, όταν επέστρεψε, καθάρισε απαλά το λαιμό του. “Μοιάζει με κάποιου είδους παλιά κουκέτα”, είπε. “Οι άνθρωποι μερικές φορές έφτιαχναν κρυψώνες σε καιρό πολέμου. Λαθρέμποροι, εκκενωμένοι, τέτοια πράγματα” Ο τόνος του παρέμεινε πρακτικός, αλλά δεν ακούστηκε εντελώς ανεπηρέαστος. “Θα πρέπει να ανοίξουμε λίγο περισσότερο αν θέλετε πρόσβαση”