Μέχρι την τρίτη νύχτα, μπορούσε να τους αναγνωρίσει: το σταγονόμετρο στην κουζίνα, το τικ του καλοριφέρ, τη σκάλα που πάντα έτριζε. Η κατονομασία τους αμβλύνει τα δόντια τους. Αυτό, έλεγε στον εαυτό της, ήταν όλα αυτά -παλιά κόκαλα που εγκαταστάθηκαν. Μόλις χαρτογράφησε τους θορύβους, το σπίτι θα σταματούσε να μοιάζει ξένο.
Σταδιακά, το έκανε. Πέρασε μια εβδομάδα χωρίς πανικό. Ο άνεμος έγινε υπόβαθρο και ο λέβητας ένας καθησυχαστικός χτύπος της καρδιάς. Η Λούσι εξακολουθούσε να ξυπνάει μερικές φορές, αλλά τώρα γύριζε και ξανακοιμόταν, λέγοντας στον εαυτό της ότι μάθαινε τη γλώσσα του σπιτιού, με κάθε τρίξιμο να είναι μια συλλαβή που μπορούσε να μεταφράσει.