Ο Harris και η ομάδα του αποκατέστησαν τη ζημιά σε διάστημα δύο εβδομάδων, λείανσαν τον νέο σοβά και έβαψαν ξανά το δωμάτιο της Emma σε μια πιο φωτεινή μπλε απόχρωση. Άφησαν άθικτο ένα μικρό τμήμα του αρχικού τοίχου, όπου τα ονόματα από γραφίτη παρέμεναν ορατά κάτω από το γυαλί. Η Λούσι ήθελε αυτή τη μονιμότητα, αυτή την αναγνώριση.
Εκείνο το βράδυ, στο τηλεφώνημά της με τον ψυχολόγο, πάσχιζε να βρει λέξεις. “Ήταν αληθινό”, είπε τελικά. “Υπήρχε ένα δωμάτιο. Μια κουκέτα, ονόματα στον τοίχο. Άνθρωποι ζούσαν εκεί μέσα, ή προσπαθούσαν να ζήσουν. Οι ήχοι δεν ήταν στο μυαλό μου. Ήταν… το σπίτι που θυμόταν”