Ο θεραπευτής άκουσε σιωπηλά πριν απαντήσει. “Ακούγεται σαν να αποκαλύψατε ένα κομμάτι της ιστορίας που ήταν κυριολεκτικά περιτοιχισμένο”, είπε. “Δεν είναι να απορεί κανείς που ένιωθε καταπιεστικό. Μερικές φορές το σώμα μας αντιλαμβάνεται αυτό που το μυαλό μας δεν καταλαβαίνει ακόμα. Αντιδρούσατε σε κάτι πραγματικό – απλώς δεν γνωρίζατε τη μορφή του”
Εκείνη τη νύχτα, καθώς η Έμμα κοιμόταν, η Λούσι ξάπλωσε ξύπνια στον καναπέ κάτω. Το σπίτι έτριζε και καθόταν με γνώριμους τρόπους. Άκουσε για το χτύπημα και δεν άκουσε κανένα. Μόνο τον χαμηλό αναστεναγμό του ανέμου στην καμινάδα και από κάτω μια ησυχία που ένιωσε, για πρώτη φορά, σαν ανακούφιση.