Μόνο τότε πρόσεξε τον καινούργιο ήχο. Ένα βράδυ, αφού η Έμμα είχε αποκοιμηθεί, η Λούσι είχε σχεδόν αποκοιμηθεί όταν τον άκουσε. Κάτω από το γνώριμο βουητό ακούστηκε ένας διαφορετικός θόρυβος – τρία αχνά χτυπήματα από τον τοίχο δίπλα στο κρεβάτι. Μια παύση. Ύστερα άλλα δύο, σε ίσες αποστάσεις, πολύ μετρημένα για να τα απορρίψει. Σηκώθηκε αμέσως για να ελέγξει.
Στάθηκε πολύ ακίνητη, κρατώντας την αναπνοή της. Το χτύπημα δεν επαναλήφθηκε. Η Έμμα κοιμήθηκε, κουλουριασμένη γύρω από το κουνέλι της, χωρίς να το καταλάβει. Η Λούσι είπε στον εαυτό της ότι μπορεί να ήταν ένας σωλήνας που κρυώνει, ένα κλαδί που ακουμπάει ένα τούβλο, οτιδήποτε συνηθισμένο. Ωστόσο, κάτι στον ρυθμό δεν έμοιαζε με τα άμορφα τριξίματα που είχε συνηθίσει.