Μέχρι το τέλος της εβδομάδας, η λίστα της σχημάτιζε μια λεπτή στήλη: 10:13 Μ.Μ., 01:47 Π.Μ., 11:02 Μ.Μ. Δεν μπορούσε να διακρίνει κάποιο μοτίβο, αλλά κάτι πεισματάρικο μέσα της ήθελε να υπάρχει. Τα μοτίβα σήμαιναν λόγους. Λόγοι σήμαιναν επισκευαστές, λίστες ελέγχου και τιμολόγια – πράγματα που ήξερε να χειρίζεται ως ανύπαντρη μητέρα σε ένα ξένο μέρος.
Αργότερα εκείνη την εβδομάδα, η Λούσι επισκέφτηκε τη γειτόνισσα, την κυρία Γουένχαμ, το σπίτι της οποίας ακουμπούσε ακριβώς πίσω από τον πέτρινο φράχτη. Κατά τη διάρκεια του τσαγιού, η Λούσι ανέφερε τους θορύβους, περιμένοντας συμπάθεια, προτάσεις ή λόγους. Η ηλικιωμένη γυναίκα έμεινε ακίνητη, με τα μάτια της να μαλακώνουν. “Ω, αυτό το σπίτι έχει πολλές ιστορίες. Ποιος μπορεί να πει μετά από τόσο καιρό;” είπε τελικά. “Πρέπει να είναι ένα σχέδιο”