Εκείνη τη νύχτα, η βροχή σφύριζε στα παράθυρα. Το χτύπημα επέστρεψε – πιο ήπιο, σχεδόν διστακτικό. Η Λούσι κάθισε όρθια, με τους σφυγμούς της να επιταχύνονται. Έσβησε τη λάμπα στο κομοδίνο για να ακούσει. Το μοτίβο φαινόταν σκόπιμο: τρία απαλά χτυπήματα, μια παύση, και μετά ένα τελευταίο χτύπημα. Η Έμμα, χαμένη στο όνειρό της, χαχάνισε στον ύπνο της.
Το επόμενο πρωί, γραμμές κόπωσης διέγραψαν το πρόσωπο της Λούσι. Έφτιαξε νωρίς καφέ και κοίταξε τον τοίχο που χώριζε το δωμάτιο της Έμμα από τον διπλανό ξενώνα. Σύμφωνα με την κάτοψη του σπιτιού, τα δωμάτια θα έπρεπε να είναι ίσα σε μέγεθος, αλλά δεν μπορούσαν να είναι, αν αυτό το χτύπημα ήταν αληθινό.