Οι μέρες περνούσαν, διανθισμένες από μικρές οικιακές αστοχίες, όπως λάμπες που τρεμόπαιζαν, σωλήνες που βογκούσαν, η πόρτα του φούρνου που αρνιόταν να κλείσει. Οι οικείοι εκνευρισμοί την κρατούσαν προσγειωμένη. Μερικές φορές ο τοίχος παρέμενε σιωπηλός και η Λούσι σχεδόν το ξέχασε. Τότε τα αμυδρά, ακανόνιστα χτυπήματα απαντούσαν πίσω από τον σοβά.
Ένας συνάδελφος της πρότεινε να ανακαινίσει το υπνοδωμάτιο. “Ένα καινούργιο χρώμα θα φτιάξει τη διάθεση”, είπε. Αλλά καθώς η Lucy έριξε την πρώτη στρώση ένα Σαββατοκύριακο, διαπίστωσε ότι ο τοίχος απορροφούσε το χρώμα παράξενα, σκουραίνοντας ανομοιόμορφα, σαν να έκρυβε κάτι πορώδες από κάτω. Όταν πίεσε πολύ δυνατά το πινέλο, μια λεπτή ρωγμή έτρεμε στην επιφάνεια.