Προσπάθησε να καλέσει τον Έβαν μία, δύο, τρεις φορές – καμία απάντηση. Στην τέταρτη, η φωνή του ακούστηκε, υπόκωφη και ανυπόμονη. “Κλάρα, είμαι σε μια συνάντηση. Μπορώ να σε ξαναπάρω;” Η φωνή της έτρεμε. “Δεν αισθάνομαι καλά. Νομίζω ότι πρέπει να πάω στα επείγοντα” Μια παύση. Το αχνό βουητό της κυκλοφορίας. “Έχω κολλήσει στον αυτοκινητόδρομο. Σε παρακαλώ – πάρε τηλέφωνο τη μαμά σου, εντάξει Θα φτάσει εκεί πιο γρήγορα”
Η κλήση τελείωσε πριν προλάβει να απαντήσει. Κάθισε εκεί, με το τηλέφωνο πατημένο στο στήθος της, περιμένοντας να βρει το κουράγιο να αναπνεύσει ξανά. Τότε, τελικά, κάλεσε τη μητέρα της. Όταν η Μάγκι έφτασε αργότερα εκείνο το βράδυ, δεν έκανε ερωτήσεις. Έριξε μια ματιά στο πρόσωπο της Κλάρα – χλωμό, τραβηγμένο, ήσυχο – και κατάλαβε. Έμεινε όλη τη νύχτα κρατώντας το χέρι της κόρης της.