“Έχω δεχτεί μεγάλη πίεση”, είπε τελικά. “Χρειαζόμουν κάποιον να μιλήσω” “Κάποιον;” “Δεν είναι αυτό που νομίζεις”, ξεσπάθωσε, αν και η φωνή του ήταν πολύ αμυντική για να ακουστεί πειστική. “Απλώς… δεν μπορώ να συνεχίσω να προσποιούμαι ότι όλα είναι εντάξει. Είμαι εξαντλημένος, Κλάρα. Πνίγομαι κι εγώ” Τον κοίταξε επίμονα. “Δηλαδή βρήκες κάποιον άλλον να σε σώσει;”
Έτριψε το πρόσωπό του, βογκώντας. “Δεν το σχεδίασα αυτό. Δεν το καταλαβαίνεις – σε βλέπω να ξεθωριάζεις εδώ και μήνες. Κάθε φορά που μπαίνω εδώ μέσα, χάνω λίγο περισσότερο από σένα. Δεν μπορώ…” “Τότε μην το κάνεις”, διέκοψε ήσυχα. “Δεν χρειάζεται να μείνεις” Άνοιξε το στόμα του και μετά το έκλεισε ξανά. Όποια δικαιολογία κι αν έψαχνε να βρει, δεν ήρθε ποτέ.