Το γέλιο του ήταν εύθραυστο. “Τα πράγματα δεν πήγαν ακριβώς όπως τα είχαμε σχεδιάσει. Η εταιρεία με άφησε να φύγω πριν από μερικούς μήνες. Είπαν ότι δεν απέδιδα – το πιστεύεις αυτό;” Κούνησε το κεφάλι του, σχεδόν διασκεδάζοντας. “Και η Λιόρα… έφυγε. Πήρε και μερικά από τα χρήματά μου. Υποθέτω ότι δεν το ήθελε για μεγάλο χρονικό διάστημα” Η Κλάρα τον παρακολουθούσε ήσυχα, με την έκφρασή της δυσανάγνωστη.
Εκείνος συνέχισε, εξακολουθώντας να χαμογελάει, σαν να προσπαθούσε να κάνει την ιστορία να ακούγεται λιγότερο αξιολύπητη. “Τέλος πάντων, αναρωτιόμουν – πώς τα κατάφερες όλα αυτά Τις θεραπείες, το ενοίκιο, τα πάντα;” Έγειρε ελαφρώς το κεφάλι της. “Εννοείς πώς επιβίωσα αφού με άφησες να πεθάνω;” Το χαμόγελο πάγωσε στα χείλη του. “Αυτό δεν είναι δίκαιο…”