“Είναι αλήθεια”, είπε ήρεμα. “Σταμάτησες να εμφανίζεσαι. Σταμάτησες να απαντάς. Με το ζόρι ανέπνεα, Έβαν, και εσύ δεν μπορούσες καν να προσποιηθείς ότι νοιάζεσαι” Εκείνος δίστασε, με τα μάτια να πέφτουν στο πάτωμα. “Η μαμά μου χειρίστηκε ό,τι μπορούσε”, συνέχισε ομοιόμορφα.
“Και μετά ήρθε η κληρονομιά του παππού μου. Ήταν περισσότερη απ’ ό,τι περιμέναμε – αρκετή για να καλύψει τα πάντα. Αρκετά για να μπορέσω να κάνω μια νέα αρχή” Το πρόσωπο του Έβαν μετατοπίστηκε – πρώτα έκπληξη, μετά κάτι πιο άπληστο από κάτω. “Αυτό είναι… απίστευτο. Για εμάς”