Ο Βίκτορ γέλασε. “Χαλάρωσε”, είπε στον Ίθαν. “Είμαστε όλοι στην ίδια πλευρά” Μετά κοίταξε τη Μάρα και πρόσθεσε: “Είναι πολύ προστατευτική, έτσι δεν είναι;” Η Μάρα άκουσε την προσβολή που κρυβόταν μέσα στο φαινομενικά ελαφρύ κομπλιμέντο. Το άκουσε και ο Ίθαν, και το χαμόγελό του εξαφανίστηκε αμέσως.
Κατά τη διάρκεια της επόμενης εβδομάδας, ο Ίθαν έμεινε ξύπνιος διαβάζοντας τα νήματα των email και ελέγχοντας ποιος είχε αντιγραφεί. Η Μάρα τον παρακολουθούσε να κινείται διαφορετικά – λιγότερη γοητεία, περισσότερη συγκέντρωση. Ζήτησε τα αρχεία καταγραφής πρόσβασης. Ζήτησε σημειώσεις από το ημερολόγιο. Άρχισε να αντιμετωπίζει τον Βίκτορ σαν πρόβλημα, όχι σαν σωτήρα.