Η Μάρα δεν διαφώνησε στο σαλόνι. Επέστρεψε στο κεντρικό δωμάτιο και άρχισε να συλλέγει αποδείξεις. Παρακολούθησε τις διαφάνειες στις μεγάλες οθόνες και αναγνώρισε τις δικές της φράσεις στα σημεία αναφοράς. Είδε διαγράμματα που ταίριαζαν με σκίτσα που κάποτε είχε σχεδιάσει με το χέρι. Ακόμα και η διάταξη του μενού στο σταθμό επίδειξης έμοιαζε με τη διεπαφή που έφτιαξε αργά τη νύχτα.
Καθώς κινούνταν, παρατήρησε ότι την παρακολουθούσαν άνθρωποι. Ένας φρουρός ασφαλείας στεκόταν πολύ τακτοποιημένα κοντά στο μονοπάτι της. Ο κύριος Πατέλ έμεινε κοντά της, αιωρούμενος σαν σκιά. Η Μάρα κατάλαβε ότι δεν ήταν πλέον απλώς μια φιλοξενούμενη. Ήταν ένα πρόβλημα που ήθελαν να κρατήσουν κρυφό.