Ο Βίκτορ κάλεσε τον Ίθαν σε δείπνο σε ένα ιδιωτικό κλαμπ και επέμεινε να είναι “μόνο για ιδρυτές”, χωρίς βοηθούς ή σημειώσεις. Η Μάρα άκουσε γι’ αυτό αργότερα και μίσησε τον διαχωρισμό. Ο Ίθαν επέστρεψε αργά, ήσυχος και σφιγμένος, σαν να είχε πιεστεί κάποιος σε ένα κλειδωμένο δωμάτιο.
“Έλεγε συνέχεια ότι θα χάσουμε το παράθυρο”, παραδέχτηκε ο Ίθαν το επόμενο πρωί, τρίβοντας τα μάτια του. “Και μιλούσε για σένα σαν… σαν να ήσουν αντικαταστάσιμος. Δεν μου άρεσε αυτό… ένιωσα ότι μου πίεζε το χέρι” Η Μάρα περίμενε ο Ίθαν να ανασηκώσει τους ώμους του. Δεν το έκανε. Ο θυμός του φαινόταν αληθινός.