“Μερικές φορές μπερδεύομαι λίγο”, πρόσθεσε η Μέιμπελ, σχεδόν για τον εαυτό της. Ακολούθησε το γέλιο της, ελαφρύ και γρήγορο. “Ανόητο, έτσι δεν είναι Είναι καλό που ο Τσαρλς με χειρίζεται, εκτός από όλα τα θέματα του κτήματος. Έτσι δεν ανησυχώ” Κούνησε το χέρι της, απορρίπτοντάς το, αν και το βλέμμα της περιπλανήθηκε στο παράθυρο.
Η Λόρεν πρόσφερε κι άλλο τσάι, διατηρώντας τον τόνο της χαλαρό. Η Μέιμπελ δέχτηκε με ένα ακόμη ευχαριστώ, κατασταλάζοντας βαθύτερα στη συζήτηση για κήπους από τα νιάτα της και συνταγές που είχαν ξεχαστεί προ πολλού. Κάτι έμεινε σαν μισοακούστηκε, αλλά η λάμψη της φωτιάς το εξομάλυνε, προς το παρόν