Τα δάκρυα κυλούσαν στα μάτια της και ξεχείλιζαν. “Δεν είναι αυτό που νομίζεις” Η φωνή της έσπασε. “Δεν ήξερα πώς να σου το πω. Φοβόμουν ότι θα έφευγες πάλι” Κάλυψε το πρόσωπό της με τα χέρια της, κλαίγοντας με λυγμούς. “Δεν είναι άλλος άντρας με αυτόν τον τρόπο. Είναι ο πατέρας σου”
Ο Μάικλ έμεινε ακίνητος, σαν χτυπημένος. Το πρόσωπο του πατέρα του αναδύθηκε στη μνήμη: οι φωνές, η χτυπημένη πόρτα, τα πικρά λόγια που τον έδιωξαν. Είχε χτίσει τη στρατιωτική του ζωή πάνω στις στάχτες εκείνης της διαφωνίας. Τώρα τα λόγια της Σάρα έκοβαν τα χρόνια σαν θραύσματα.