Και συνέχισε: “Ήξερα ότι ήταν το αυτοκίνητό μου από ό,τι είχε απομείνει. Βρήκα την πυξίδα στο γρασίδι, κοντά στο χαντάκι. Ήξερα ότι δεν ήταν δική μου. Ήξερα ποιανού ήταν. Δεν μπορούσα να την αφήσω εκεί. Φοβήθηκα, αλλά και λυπήθηκα για ό,τι τον είχα μπλέξει”
Ο Βανς φαντάστηκε τον Λίαμ να στέκεται εκεί που είχε σταθεί, κοιτάζοντας το ναυάγιο από διαφορετική οπτική γωνία. Ο θυμός του δεν εξαφανίστηκε, αλλά έγινε πιο περίπλοκος. “Το πήρες”, είπε. “Το κράτησες για δύο χρόνια”