“Γεια σου, Ελίζα, είμαι η Σούζαν από τη βιβλιοθήκη. Είδαμε την αφίσα σου και θέλαμε απλώς να ξέρεις ότι δεν είχαμε καμία τύχη ακόμα, αλλά θα έχουμε τα μάτια μας ανοιχτά. Καλή τύχη” Οι ώμοι της έπεσαν. Μη μπορώντας να αντέξει άλλη μια άγρυπνη νύχτα στον καναπέ, ανέβηκε στον επάνω όροφο και σωριάστηκε στο κρεβάτι, με δάκρυα να στάζουν στο μαξιλάρι της.
Με το πρώτο φως της αυγής, η μαυρίλα κρεμόταν ακόμα πάνω από το Μέιπλγουντ και οι σταγόνες της βροχής κολλούσαν στα παράθυρα. Με έναν παραίτητο αναστεναγμό, η Ελίζα τυλίχτηκε σε ένα μπουφάν και βγήκε έξω για μια ακόμη αναζήτηση. Περπατούσε άσκοπα, με τα βήματά της να αντηχούν στους ήσυχους δρόμους. Η νέον πινακίδα ενός τοπικού καφέ ανοιγόκλεισε και η μυρωδιά του καφέ αναδύθηκε στον ψυχρό αέρα.