Ηττημένη, επέστρεψε στο σπίτι της γύρω στο μεσημέρι, έτοιμη να αντιμετωπίσει άλλο ένα κενό. Η καρδιά της ένιωθε τόσο βαριά όσο και τα σύννεφα της καταιγίδας πάνω από το κεφάλι της. Πλησιάζοντας την πόρτα της, παρατήρησε το ταλαιπωρημένο χαλάκι της πόρτας, σκουρόχρωμο από τη βροχή. Θυμήθηκε πώς ο Ωρίωνας συνήθιζε να απλώνεται εκεί, απορροφώντας τη λιακάδα. Τα δάκρυα έτρεξαν και πάλι.
Μπαίνοντας μέσα στο σπίτι, η Ελίζα έκλεισε την πόρτα πίσω της, αφήνοντας το βρεγμένο σακάκι της στην κρεμάστρα. Άφησε μια τρεμάμενη ανάσα και πάγωσε. Στο διάδρομο, ένας αλάνθαστος ήχος έφτασε στα αυτιά της: “Νιάου” Γύρισε και παραλίγο να της πέσουν τα κλειδιά. Εκεί, μέσα από το σκοτάδι, βγήκε ο Ωρίωνας.