Κατσουφιασμένη πίσω από τα γυαλιά της με συρμάτινο σκελετό, η Δρ Έλις εξέτασε προσεκτικά το χαρτί κάτω από μια αρχειακή λάμπα. Κατέληξε στο συμπέρασμα ότι ήταν αυθεντικό και πιθανότατα από τα τέλη της δεκαετίας του 1930 ή τις αρχές της δεκαετίας του 1940. “Πολλοί άνθρωποι φοβόντουσαν τους βομβαρδισμούς κατά τη διάρκεια του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου”, είπε. “Κάποιοι έφτιαξαν ακόμη και κρυφά δωμάτια στα σπίτια τους. Ίσως έχετε κι εσείς ένα μυστικό καταφύγιο”
Το μυαλό της Ελίζας στριφογύρισε. Θυμήθηκε τα μικρά κομμάτια της κούκλας και τις κορδέλες, το παπούτσι, την αίσθηση μιας αόρατης παρουσίας στο σπίτι της. Θα μπορούσαν αυτά τα αντικείμενα να ανήκαν σε ένα παιδί που έζησε -και ενδεχομένως κρύφτηκε- εκεί πριν από δεκαετίες