Η Ελίζα ακολούθησε, ξυπόλυτη, στην ξύλινη βεράντα που έτριζε. Ο Ωρίωνας κατευθύνθηκε προς μια κατάφυτη γωνιά της αυλής της, όπου μια παλιά σχάρα εξαερισμού προεξείχε από τα θεμέλια. Ποτέ δεν της είχε δώσει ιδιαίτερη σημασία, υποθέτοντας ότι οδηγούσε σε κάποιο ερπυστριοφόρο ή σε ένα αχρησιμοποίητο σύστημα αγωγών.
Παρακολουθούσε έκπληκτη τον Ωρίωνα να στριμώχνεται μέσα από το στενό άνοιγμα, με την ουρά του να κουνιέται. Πιέζοντας το αυτί της στη σχάρα, μπορούσε να τον ακούσει να νιαουρίζει κάπου από κάτω. Ανήσυχη μήπως τον χάσει ξανά, η Ελίζα κοίταξε μέσα. Το σκοτάδι γέμισε το στενό πέρασμα, και ένα μουχλιασμένο ρεύμα φύσηξε το πρόσωπό της.