“Αυτό δεν είναι φυσιολογικό”, είπε απαλά. Ο Ίθαν την κοίταξε. “Τι εννοείς;” “Δεν τους διώχνει”, απάντησε η Λίλι συνοφρυωμένη. “Αν την έκαναν να θυμώσει, θα σηκωνόταν και θα τους έκανε να απομακρυνθούν. Είναι η μεγαλύτερη. Οι άλλοι την ακούνε πάντα” Η βεβαιότητά της τον έκανε να σωπάσει για μια στιγμή. Έπειτα χαμογέλασε απαλά. “Πρόσεχες πολύ καλά, ε;”
“Ναι”, είπε. Ο Κέιλεμπ ακούμπησε ένα χέρι στον ώμο της. “Έι, κοριτσάκι, ίσως είναι απλώς κουρασμένη. Και οι τίγρεις έχουν τις δύσκολες μέρες τους”, είπε, ελπίζοντας να απομακρύνει τη Λίλι για λίγο. “Μα…” “Θα σου πω κάτι”, είπε, σκύβοντας στο επίπεδό της. “Πάμε να περπατήσουμε, να ρίξουμε άλλη μια ματιά στους λύκους, ίσως και στους ελέφαντες. Θα επιστρέψουμε σε λίγο. Στοιχηματίζω ότι μέχρι τότε θα έχει ξανασταθεί στα πόδια της”