Ο Κέιλεμπ γύρισε, συνοφρυωμένος. “Πιστεύεις ότι είναι σοβαρό;” Ο Ίθαν σήκωσε τους ώμους, αλλά η χειρονομία δεν ταίριαζε με το πρόσωπό του. “Δύσκολο να πω. Μπορεί να φταίει ο καιρός, ή μπορεί να είναι πονεμένη. Αλλά δεν της ταιριάζει να μένει σε ένα σημείο τόσο πολύ” Σταύρωσε τα χέρια του, παρατηρώντας την ακίνητη μορφή της Σίρα. “Έχεις καλό μάτι, Λίλι. Ίσως έχεις δίκιο να ανησυχείς”
Η Λίλι κοίταξε ψηλά, έκπληκτη. “Αλήθεια;” Ο Ίθαν έγνεψε αργά. “Αλήθεια. Θα ενημερώσω την ομάδα ότι πρέπει να την προσέχουμε σήμερα” Ο Κέιλεμπ χαμογέλασε, πιέζοντας καθησυχαστικά τον ώμο της Λίλι. “Βλέπεις; Ίσως μόλις τους βοήθησες να καταλάβουν τι συμβαίνει” Αλλά η Λίλι δεν ανταπέδωσε το χαμόγελο. Το βλέμμα της έμεινε καρφωμένο στη Σίρα, που εξακολουθούσε να είναι σκυμμένη χαμηλά στην ίδια γωνία.