Κάτι στην ακινησία δεν έμοιαζε με ξεκούραση. Έμοιαζε με κάτι εντελώς διαφορετικό. Μέχρι το απόγευμα, η απόφαση είχε ληφθεί, έπρεπε να δοκιμάσουν να ταΐσουν απευθείας τη Σίρα. Ο Ίθαν συγκέντρωσε την ομάδα κοντά στην πύλη εξυπηρέτησης, με τη φωνή του χαμηλή αλλά σταθερή. “Θα χωρίσουμε πρώτα τους άλλους”, είπε. “Λιγότερες πιθανότητες να νιώσει στριμωγμένη. Είναι σφιγμένη εδώ και δύο μέρες”
Η Λίλι και ο Κέιλεμπ στάθηκαν λίγα μέτρα πιο πίσω καθώς οι φύλακες δούλευαν. Οι νεότερες τίγρεις προσελκύονταν σε διπλανά κλουβιά με ωμό κρέας και απαλές σφυρίχτρες. Τη στιγμή που η πύλη έκλεισε με κρότο, το κλουβί έγινε απόκοσμα ήσυχο. Μόνο το θρόισμα των φύλλων και το αχνό βουητό των εντόμων γέμιζαν τον αέρα.