Ο Ίθαν ακολούθησε το βλέμμα του. Το αριστερό πλευρό της τίγρης εξογκωνόταν προς τα έξω, αφύσικα στρογγυλό κάτω από τις ρίγες- ούτε λίπος, ούτε μυς. Ένα πρησμένο εξόγκωμα παραμόρφωνε τον ρυθμό της αναπνοής της. “Χριστέ μου”, ψιθύρισε ένας από τους φύλακες. “Αυτό δεν ήταν εκεί χθες” Το σαγόνι του Ίθαν σφίχτηκε. “Κάντε πίσω. Όλοι.” Απομακρύνθηκαν από τον φράχτη, ενώ εκείνος ειδοποίησε με τον ασύρματο τον κτηνίατρο που είχε βάρδια.
Η φωνή του ήταν ήρεμη, αλλά ο Κέιλεμπ μπορούσε να ακούσει την οξύτητα από κάτω. “Πιθανό οίδημα στην αριστερή κοιλιακή πλευρά. Αρνείται το φαγητό. Επιθετική αντίδραση όταν τον πλησιάζουν” Όταν γύρισε πίσω, η Λίλι τον παρακολουθούσε με μεγάλα, ανήσυχα μάτια. “Είναι άρρωστη;” Ο Ίθαν δίστασε πριν απαντήσει. “Δεν ξέρουμε ακόμα. Αλλά πρέπει να το μάθουμε σύντομα”