Η Σίρα ήταν ακριβώς εκεί που ήταν νωρίτερα, κουλουριασμένη στην άλλη γωνία, με τις ρίγες της να αναμειγνύονται με τη σκιά. Η αναπνοή της φαινόταν ρηχή, ανομοιόμορφη. “Κοιμάται;” Ψιθύρισε η Λίλι. Ο Ίθαν κούνησε το κεφάλι του. “Περιμένει.” Η κτηνίατρος σταθεροποίησε το στόχο της, εκπνεύστηκε και τράβηξε τη σκανδάλη. Το βέλος διέσχισε τον αέρα με ένα απαλό θόρυβο – και αστόχησε. Χτύπησε στο χώμα λίγα εκατοστά από το πόδι της Σίρα.
Η αντίδραση ήταν ακαριαία. Η Σίρα πετάχτηκε όρθια με ένα βρυχηθμό τόσο δυνατό που ταρακούνησε το παράθυρο. Σκόνη έσκασε από το έδαφος καθώς έκανε στροφή, με τα μάτια της να λάμπουν στο φως. Κάθε φύλακας πάγωσε. “Πίσω!” Φώναξε ο Ίθαν. “Όλοι πίσω!” Η Σίρα περπατούσε με ακανόνιστες κινήσεις, με την ουρά της να κουνιέται και την αναπνοή της να φουσκώνει.