Μετά, εξίσου ξαφνικά, σταμάτησε. Το κεφάλι της έπεσε χαμηλά. Για ένα μακρύ, τρομερό δευτερόλεπτο, φάνηκε ότι κοιτούσε κατευθείαν μέσα από το τζάμι, κατευθείαν πάνω τους. Μετά έσκυψε και σήκωσε κάτι από το έδαφος. Η Λίλι αγκομαχούσε. “Τι είναι αυτό;”
Στα σαγόνια της, που μόλις και μετά βίας φαίνονταν κάτω από τους προβολείς, κρεμόταν μια σκοτεινή, άμορφη μάζα, κάτι που έλαμπε αχνά από την υγρασία και το χώμα. Το μετέφερε με λεπτότητα, υποχωρώντας βαθύτερα μέσα στον περίβολο, και εγκαταστάθηκε ξανά σε μια σκιερή γωνιά που κανείς δεν μπορούσε να δει καθαρά. Η ομάδα στάθηκε παγωμένη. “Ήταν αυτό… τροφή;” ψιθύρισε ένας από τους φύλακες.